Θειασβέστιο και Βιολογική Γεωργία Σε Μηλιές και Ροδακινιές

Αντιμετώπιση ασθενειών μηλιάς και ροδακινιάς με τη χρήση του θειασβεστίου σε προγράμματα Βιολογικής Γεωργίας
Γ. Α. Μπάρδας1, Χ. Βασιλικιώτης2, Π. Παντόπουλος2 και Κ. Τζαβέλλα – Κλωνάρη1
1Εργαστήριο Φυτοπαθολογίας, Σχολή Γεωπονίας, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
2Γεωτεχνικό Εργαστήριο Α.Ε., Παλαιοχώρι, Πλατύ Ημαθίας
Εισαγωγή
Ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα της βιολογικής παραγωγής μήλων και ροδάκινων είναι η αντιμετώπιση ασθενειών. Στη βιολογική γεωργία η αντιμετώπιση ασθενειών γίνεται με το συνδυασμό διαφόρων φυτοπροστατευτικών μέσων (Cooley et al., 1991; Reganold et al., 2001). Ο κύριος τρόπος αντιμετώπισης είναι καλλιεργητικές πρακτικές όπως η ισορροπημένη λίπανση, ο καλός αερισμός της κόμης του δένδρου, για μείωση της υγρασίας στο εσωτερικό της, με κατάλληλα κλαδέματα και η ενσωμάτωση – απομάκρυνση των προσβεβλημένων φύλλων στο έδαφος. Σε περιπτώσεις που η παρουσία ασθενειών είναι αυξημένη, μπορούν να χρησιμοποιηθούν και διάφορα φυσικά σκευάσματα τα οποία έχουν κατασταλτική δράση στους παθογόνους οργανισμούς. Τα σκευάσματα που επιτρέπονται στην βιολογική γεωργία για την καταπολέμηση ασθενειών σε οπωρώνες είναι πολύ περιορισμένα, τα σημαντικότερα και πιο αποτελεσματικά από τα οποία είναι ενώσεις θείου και χαλκού (Ellis et al., 1991). Οι ενώσεις θείου θεωρούνται πιο φιλικές προς το περιβάλλον σε σύγκριση με τον χαλκό, ο οποίος ανήκει στα βαρέα μέταλλα και δεν βιο – αποικοδομείται, ώστε όταν χρησιμοποιείται συχνά συσσωρεύεται στο έδαφος.